KASABA

Kaybolsa da görülebilen tek şey “insan”..

-Belki de kaybolmak dediğin şey hiçbir şeyi görmek istememektir.

Bazen insan sessizlik ister -bilirim,

-Belki de insanın sadece kendi sesini duymak istemesindendir bu sessizlik..

Bir başkası için, bir başkasına dönüşen insanın ilacıdır sessizlik.

-İnsanın kendini bulmak ve kendine dönmek istemesindendir bu sessizlik.

-Yeni bir “sen” yaratma ihtiyacındandır bu sessizlik..

Önceleri ben kaybetmeden kendiliğinden kaybolanları anlamıyordum.

Kasabamda kasırgalar çıkmadan, depremler olmadan kaybolanları anlamıyordum.

Şimdi anlıyorum ki kaybolanlar kasabamda gizlice yaşayanlar.

Nerede uyuyup uyanırlar -bilemiyorum..

-Belki de kaybolanlar sadece ruhuma turistik seyahat yapanlar..

Eğer bunu okuyorsan, cümlelerimin içindeki anlamlara uzanabilirsin.

İstersen cümle sonlarındaki noktaları kaldırıp sevişebiliriz,

Ya da satır başlarında buluşabiliriz,

-Bir şeyler içip en işlek caddemde yürüyebiliriz..

Sen İstiklal caddesini seversin.

-Oradaki tramvayı çalıp kasabamıza getirebiliriz..

Eğer diyorsan “Aşk Bitti!”

-İşte o zaman dağılabiliriz..

Share Button

<< Önceki Yazı - Sonraki Yazı >>

Tüm Yazılar :: Facebook :: Twitter